Column: Charlie Demerjian spuwt zijn gal over grafische kaarten

19 reacties

Grafische kaarten beginnen me de strot uit te hangen. Niet omdat ze duur of goedkoop zijn, niet omdat ik geen goede heb, het zijn de namen die me storen. Er zijn verdorie veel te veel namen voor elke chiplijn en bij iedere halfjaarlijkse vernieuwing lijken er weer twaalf modellen bij te komen. XT, GT, PE, FU, ze vermenigvuldigen zich sneller dan konijnen èn vooral sneller dan ik bij kan houden.

Eerlijk is eerlijk, er zijn goede redenen te bedenken waarom wekelijks van elke chip negentien smaken moeten verschijnen, maar deze liggen vooral op het door mij zo gehate marketing vlak. Die kleine rotzakken krijgen het iedere keer weer voor elkaar en wij betalen de prijs. Kent u de geheugenbreedte van een ATI 9800XT? Hoe is die wanneer u teruggaat naar een 9800Pro? Daalt deze wanneer u kiest voor een niet-Pro? Hoeveel pixel pipes heeft de NVidia 6800Ultra? Natuurlijk daalt dit aantal wanneer ik terug ga naar de normale, niet opgepepte 6800, maar hoe verhoudt de 6800GT zich dan hiermee?

Dus, indien u nog geen hoofdpijn hebt gekregen van dit kleine beetje info, snijden we het onderwerp kloksnelheden maar eens aan. Één enkele chiplijn kan een verdubbeling van de core kloksnelheid in zich dragen, van de goedkoopste tot de duurste kaart in betreffende lijn. Ook de geheugensnelheden schommelen wat af. Combineer en speel met deze twee en je krijgt prijsschommelingen waarbij zelfs mijn accountant zich ongemakkelijk zou voelen.

Maar wacht, het wordt erger… heel veel erger. Wanneer u de budget kaarten van een mid-range chiplijn vergelijkt met de budget exemplaren van een high-end chiplijn, mogen de resultaten bekend zijn. Maar wanneer u high/medium vergelijkt met low/high, krijgt u… ehm… nóg meer hoofdpijn…


Lees de volledige column hier.

Vertaald en bewerkt door Rieske.

Bron: The Inquirer

« Vorig bericht Volgend bericht »
0
*