Nieuwe hardeschijftechnologieën uitgediept

37 reacties
Inhoudsopgave
  1. 1. Inleiding
  2. 2. LMR
  3. 3. Perpendicular Magnetic Recording
  4. 4. Zoektocht
  5. 5. TuMR
  6. 6. Op naar 37 TB per schijf
  7. 7. Partities
  8. 8. 4k sectoren
  9. 9. EFI BIOS
  10. 10. Conclusie
  11. 37 reacties

Inleiding

Een klein jaar geleden introduceerden Seagate en Western Digital de eerste harde schijven met een capaciteit van 3 Terabyte. Ongekend veel opslag, maar over een paar jaar is ook een dergelijke opslagcapaciteit normaal geworden. Hoe krijgen de fabrikanten het toch voor elkaar om telkens meer data op hun schijven te plaatsen? Hardware.Info duikt in de techniek.

De werking van een harde schijf berust op magnetisme. Het voordeel daarvan is dat het eenvoudig is om data te lezen en te schrijven en dat, mits er geen ander magnetisch voorwerp in de buurt komt, informatie jaren na gebruik nog altijd intact is. De harde schijf bestaat uit een of meerdere magnetische schijven, platters genaamd, die in feite verdeeld zijn in miljoenen vakjes waar een 0 of 1 kan worden opgeslagen. De vakjes worden gevormd door een rooster van concentrische cirkels, de tracks, en lijnen die van het middelpunt naar de buitenkant van de schijf lopen, zoals de spaken van een wiel, de sectoren. Ieder vakje kan magnetisch beïnvloed worden door een schrijfkop. Dat was al bij de eerste harde schijven uit 1956 het geval en is nu niet anders.

De opslagcapaciteit van een harde schijf vergroten kan op verschillende manieren. Allereerst is het natuurlijk zo dat een platter met een groter oppervlak meer data kan bevatten. Het fysieke formaat van harde schijven is echter al jaren hetzelfde: 3,5 inch voor desktop PC’s en 2,5 of 1,8 inch voor notebooks. Dat betekent dat de bruikbare oppervlakte van de platters ook al jaren hetzelfde is. Op een platter van een 3,5-inch schijf past uiteraard meer data dan die van een 2,5-inch schijf, omdat hij simpelweg een stuk groter is. Daarnaast kan de capaciteit van schijven vergroot worden door meerdere platters en daaraan gekoppeld meerdere lees- en schrijfkoppen te plaatsen, ook al zal dit vanwege de hogere productiekosten resulteren in duurdere schijven. Ook hier zijn er echter fysieke beperkingen: in een 3,5” passen hooguit vijf platters, in 2,5” schijven passen er maximaal drie of vier. Die beperkingen zijn er al sinds jaar en dag. Om de capaciteit van harde schijven de laatste jaren steeds te laten toenemen, bleef er voor fabrikanten maar één ding over: steeds meer data op dezelfde oppervlakte opslaan.

0
*