Achtergrond: ARM-processor technologie

21 reacties
Inhoudsopgave
  1. 1. Inleiding
  2. 2. Wat is een processorarchitectuur?
  3. 3. Acorn
  4. 4. ARM2
  5. 5. Licenties
  6. 6. ARMv4 t/m v6
  7. 7. Cortex
  8. 8. Toekomst voor ARM
  9. 9. Software
  10. 10. X86 vs ARM
  11. 11. Conclusie
  12. 12. Reacties

Inleiding

Toen Intel in 2008 de Atom introduceerde, was het masterplan om daarmee de X86-processorarchitectuur geschikt te maken voor producten als mobiele telefoons. Inmiddels blijkt dat meest gebruikte architectuur die bij die producten, ARM, juist richting PC's en notebooks opschuift. Wat is dat ARM toch? En mag Intel zich zorgen gaan maken?

Als PC liefhebber zal de term X86 je bekend in de oren klinken. Het is de architectuur die wordt gebruikt door Intel en AMD en de basis vormt voor (bijna) alle PC's, notebooks en servers die verkocht worden. De zogenaamde ARM-architectuur geniet wat minder bekendheid, maar toch is de kans groot dat je heel wat meer ARM-processors dan X86-chips in huis hebt. De processor in je mobiele telefoon, je televisie, je router, je NAS-apparaat, je portable gameconsole: grote kans dat het gaat om een ARM-product. Sterker nog: in de markt voor mobiele telefoons heeft ARM naar verluidt een marktaandeel van 98%, vergelijkbaar dus met X86 in de PC-wereld. Sterker nog: gemiddeld zitten er 2,6 ARM-chips in een moderne telefoon!

Waar deze architectuur lang werd bestempeld als zeer zuinig, maar ook erg traag en zodoende alleen geschikt voor relatief simpele apparaten, blijkt de laatste tijd dat de processors tot heel wat in staat zijn. De nieuwste generatie smartphones en apparaten als de Apple iPad kun je toch niet meer als simpel en sloom betitelen. Hoewel nog niet openlijk de aanval op X86 is begonnen, heeft de eerstvolgende ARM processor, de Cortex-A15, het in zich om ook in de laptopwereld een rol van betekenis te gaan spelen. Een beter moment dan nu is dan ook niet denkbaar om eens een duik te nemen in de geschiedenis en technologie van de architectuur.

Smartphones, routers, tv's, de meest uiteenlopende apparaten maken gebruik van ARM-chips.

Wat is een processorarchitectuur?

Een processorarchitectuur – of in correct jargon een Instruction Set Architecture (ISA) – is in feite de taal die de processor spreekt. De AMD en Intel processors in PC's en laptops maken gebruik van de X86-architectuur en begrijpen dus machinecode die bestaat uit X86-instructies. Doordat deze instructies gestandaardiseerd zijn, werkt software die is gemaakt op een Intel processor ook op een AMD processor en vice versa. ARM is een volledig andere architectuur en dus spreken deze processors een andere taal. X86-software werkt hierdoor niet op een ARM-chip en andersom. Concreet: op een ARM-chip kun je geen Windows en Windows-software draaien, aangezien Windows is gebaseerd op X86.

Wel is het mogelijk om software, wanneer geschreven in een hogere programmeertaal zoals C++, met de nodige aanpassingen opnieuw te compileren voor een andere architectuur en daarmee te porteren. Hierdoor zijn bijvoorbeeld het Linux-besturingssysteem en de meeste daarvoor geschikte software zowel beschikbaar voor X86 als ARM. Een ISA bestaat uit een klein of groot aantal instructies, ofwel basale taken die een processor kan uitvoeren. De ene architectuur is uitgebreider dan de ander. Architecturen met zeer veel complexe instructies waardoor je ingewikkelde taken in één keer kunt laten uitvoeren worden ook wel CISC (Complex Instruction Set Computers) genoemd. X86 is een voorbeeld van een CISC-architectuur. ISA's met slechts een beperkt aantal instructies worden betiteld als RISC (Reduced Instruction Set Computres).

ARM is een mooi voorbeeld van een RISC instructieset. Dit betekent echter niet dat dergelijke processors minder kunnen: bij een RISC CPU zullen complexe taken moeten worden opgedeeld in meerdere, simpelere deeltaken.
Voor wie dit allemaal wat snel ging een vergelijking met de echte wereld. Vergelijk een processor eens met een timmerman. Als de ene timmerman Engels spreekt en de andere Spaans, zal een enkel Engels sprekende opdrachtgever (het besturingssysteem) de tweede timmerman niet aan het werk kunnen zetten. Een CISC timmerman kun je zeer veel, relatief complexe instructies geven, bijvoorbeeld "zaag deze plank in vier gelijke delen". Een RISC timmerman zal een dergelijk instructie niet begrijpen, maar kun je dezelfde taak wel laten doen door hem een aantal keer achter elkaar de simpelere instructies "pak de plank", "meet het midden op" en "zaag op die plek net zo lang dat hij doormidden is" te geven.

Is CISC of nu beter dan RISC of andersom? Daar zijn al vele boeken over volgeschreven en een conclusie is eigenlijk niet te trekken. Het is bijna en geloofsovertuiging van processorontwerpers. Eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit; CISC als RISC processors kunnen beide zowel tergend traag als bloedsnel zijn, afhankelijk van de implementatie.

Acorn

De geschiedenis van de ARM-architectuur brengt ons begin jaren tachtig bij computerfabrikant Acorn. In die tijd maakten de verschillende fabrikanten van computers nog allemaal gebruik van verschillende processors en eigen software. Compatibiliteit tussen verschillende merken computers was nog een utopie. Acorn was bekend van de BBC Micro Computer, een zeer simpele computer gebaseerd op de MOS Technology 6502 processor en te programmeren via de BASIC taal. Wie nu tussen de 30 en de 40 is, heeft misschien in zijn middelbare schooltijd nog op zo'n BBC computer gewerkt: daar waren ze destijds wegens de relatief lage kosten vrij populair.

In 1981 lanceerde IBM de PC, gebaseerd op een processor van Intel, en Acorn ging op zoek naar een geschikte chip om een concurrerend computersysteem op de markt te brengen. Tegelijkertijd werd gewerkt aan een grafische gebruiksinterface; omdat de meeste processors die destijds beschikbaar waren daar eigenlijk niet krachtig genoeg voor waren, werden twee ingenieurs van Acorn aan het werk gezet om te onderzoeken of er niet een eigen processor ontwikkeld kon worden. Steve Furber en Sophie Wilson werden geïnspireerd door het RISC-project (zie kader) dat destijds door een aantal studenten van de Berkeley universiteit was opgezet. Na een proof-of-concept te hebben geleverd bij het management van Acorn, gingen ze in 1983 aan de slag met het Acorn RISC Machine project, waar de afkorting ARM oorspronkelijk van is afgeleid.

In 1985 werd de eerste ARM-processor geproduceerd, waarvoor men samenwerkte met chipbakker VLSI. Deze ARM1 werd alleen door Acorn zelf toegepast, in computers die gebruikt werden om de ARM-architectuur en daarop gebaseerde processors verder te ontwikkelen. Een jaar later rolde de ARM2 processor van de band, die daadwerkelijk terecht kwam in een computer die de verkoop in ging: de Acorn Archimedes.


De ARM architectuur werd voor het eerst gebruikt in de Acorn Archimedes computer.

ARM2

De ARM2 was een 32-bit processor, met een 32-bit adresbus en zestien 32-bit registers. De processor kon wel slechts 26-bits gebruiken om data te adresseren: hierdoor kon programmacode slechts in 64 Megabyte geheugen geplaatst worden. Je kunt je dat tegenwoordig niet meer voorstellen, maar in die tijd was het geen noemenswaardige beperking: computers hadden hooguit een paar megabyte intern geheugen. De trend was in ieder geval gezet: met slechts 30.000 transistors was de ARM2 de simpelste 32-bit processor ter wereld. Ter vergelijking: Intels eerste 32-bit CPU, de een jaar eerder geïntroduceerde 386DX, besloeg circa 275.000 transistors.

Die beperkte complexiteit was mogelijk dankzij de RISC-opzet, het daardoor kunnen weglaten van microcode (een 'tussentaal' tussen de instructies die een CPU vanuit de software krijgt aangeleverd en de instructies die de processor daadwerkelijk kan uitvoeren) en het volledig achterwege blijven van cachegeheugen. Maar... de ARM2 bleek in ieder geval sneller dan de Intel 286 – al zijn niet alle geleerden het daarover eens – en was bovenal door z'n lage complexiteit bijzonder energiezuinig.

ARM maakte op eigen houtje nog één verbeterde versie van de processor, de ARM3. Met de introductie van deze processor ging voor het eerst de versienummers van de processor cores en de processorarchitectuur uit elkaar lopen. de ARM3 core was immers gebaseerd op dezelfde tweede generatie ARM-architectuur (ARMv2), maar was onder meer voorzien van 4 kB cachegeheugen en werkte op een hogere klokfrequentie (25 MHz).


Apple gingmeewerken aan de ARM-architectuur om een geschikte processor te hebben voor de Newton PDA, een verre voorloper van de iPad.


Apple bemoeienis
Eind jaren 80 ging Acorn een samenwerkingsverband aan met Apple om de derde versie van de ARM-architectuur te ontwikkelen. Apple was zeer geïnteresseerd om mee te werken, omdat het op zoek was naar een zeer zuinige processor voor een project van een zeer mobiele computer. Acorn begon tegelijkertijd in te zien dat de processorarchitectuur nog wel eens belangrijker kon worden dan de eigen lijn computers en verzelfstandigde de bedrijfstak die eraan werke. In 1990 werd het ontwerpteam ondergebracht in het nieuwe bedrijf Advanced RISC Machines Ltd. (met dus wederom ARM als afkorting).

De ARMv3 architectuur waaraan samen met Apple werd gewerkt kreeg onder meer een 32-bit adressering en de mogelijkheid om een floating point coprocessor te verbinden. Op basis van de ARMv3 architectuur werd de ARM6 familie processors gemaakt (wat er met de ARM4 en ARM5 is gebeurd, is niet bekend). De op 20 MHz werkende ARM610 chip werd in 1992 gebruikt voor de Apple Newton PDA – eigenlijk de verre voorloper van de iPad! – en vanaf 1994 voor Acorns eigen computers. De zeer beperkte complexiteit van de chip blijft bewaard: de ARM610 bevat circa 35.000 transistors, zo'n 5.000 meer dan de ARM2.


ARM licenseert haar archtectuur of vaker nog complete implementaties daarvan aan vele chipfabrikanten.

Licenties

Nadat samen met Apple de ARM6-serie is ontwikkeld, werd vrijwel direct de basis gelegd voor het business model dat ARM tot op de dag van vandaag heeft. Het bedrijf ziet geen brood in het verkopen van complete processors, maar gaat licenties uitgeven voor de architectuur. Bedrijven kunnen bij ARM voor verschillende producten terecht. Allereerst is het mogelijk om een complete core-implementatie in licentie te nemen. Je krijgt dan in feite een compleet chipontwerp, dat je kunt integreren met andere functionaliteit in een eigen chip.

Een voorbeeld: nVidia heeft voor haar Tegra processor een licentie genomen op de ARM11 core. Deze core heeft het als kant-en-klare bouwsteen geïntegreerd in de Tegra chip, samen met ondermeer een GeForce GPU, een HD-videoprocessor, storage controller, geheugencontrollers, etc. Dat is wat er in de regel gebeurt: een fabrikant pakt een kant-en-klare ARM-core, voegt er de functionaliteit aan toe die voor de betreffende toepassing van belang is en maakt er dan één chip van.

Een tweede optie is dat bedrijven alleen een licentie op de architectuur nemen en daarvan vervolgens zelf een implementatie maken. Eén van de eerste bedrijven die dat deed was Intel, dat op basis van de ARMv5-architectuur de XScale processors maakte. In 2006 werd deze bedrijfstak echter door Intel verkocht aan Marvell. Nu is Qualcomm een bekende speler die puur een licentie neemt op de architectuur en daar zelf implementaties van maakt.

Het lijstje klanten van ARM is lang. Bekende bedrijven die ARM-cores in hun chips gebruiken zijn Broadcom, Freescale, Marvell, nVidia, NXP (de voormalige chiptak van Philips), Qualcomm, Samsung, STMicroelectronics en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dat betekent dus dat bedrijven die een product op basis van een ARM-processor op de markt willen brengen – bijvoorbeeld een router of mobiele telefoon – de nodige leveranciers hebben om uit te kiezen.


Ook nVidia maakt gebruik van ARM binnen haar Tegra processors.

Goedkoop

Het gebruiken van ARM-technologie is relatief goedkoop, wat één van de belangrijkste reden is waarom de architectuur in marktgebieden als mobiele telefoons en netwerkapparatuur zo'n gigantisch marktaandeel heeft. ARM berekent licentiekosten op basis van de snelheid en mogelijkheden van de core. Een Cortex-A8 core bijvoorbeeld is wat duurder om te gebruiken dan een ARM7 core. Toch vallen de kosten uiteindelijk erg mee: in het laatste financiële verslag van het bedrijf lezen we dat de gemiddelde licentiekosten per verkochte ARM-chip $ 0,045 zijn. Je leest het goed: vier en een halve cent. Voor dergelijke bedragen is het voor chipfabrikanten zoals genoemd in het artikel ondoenlijk om zelf processorarchitecturen te gaan ontwikkelen. De lage licentiekosten zijn ook een belangrijke reden waarom het voor Intel moeilijk is om voet aan de grond te krijgen in de markten waar ARM sterk is.

ARMv4 t/m v6

Naar de ARMv3-architectuur is er door ARM flink doorontwikkeld. Bij de vierde generatie architectuur (ARMv4, niet te verwarren met het niet-bestaande ARM4), welke de basis vormt voor de ARM7 en ARM8 familie cores werd een groot aantal zaken toegevoegd. Allereerst kwam er een optionele, tweede instructieset genaamd Thumb. Bij de originele ARM-instructieset zijn alle instructies 32-bits groot. Bij de Thumb-instructieset zijn sommige minder complexe instructies 16-bits groot. Dat betekende dat de volledige code van ARM-programma's een stuk kleiner kon worden, ideaal voor veel embedded applicaties, waar de hoeveelheid geheugen zo beperkt mogelijk moest blijven. Verder kreeg de v4 architectuur verbeterde instructies voor het vermenigvuldigen van getallen, een optionele optimalisatie voor het uitvoeren van Java byte-code en enkele extra instructies voor het sneller uitvoeren van DSP-algoritmes. De ARM8 core onderscheidt zich van ARM7 door onder meer een langere pipeline, waardoor de ARM8 op hogere klokfrequenties kan werken (tot 72 MHz). Overigens wordt de ARM7 core tot op de dag van vandaag nog gebruikt in diverse chips.

De ARM9 en ARM10 cores zijn beide gebaseerd op de vijfde generatie van de instructieset (ARMv5), met opnieuw diverse, kleinere optimalisaties. ARM9 cores vind je terug in de meest uiteenlopende apparaten, variërend van de Nintendo DS tot de Canon Eos 5D, diverse wat oudere mobiele telefoons, maar bijvoorbeeld ook de Western Digital MyBook I World Edition. De ARM10 core, gebaseerd dus op dezelfde ARM-versie maar in prestaties verder geoptimaliseerd, is in veel minder producten gebruikt.

De voorlaatste versie van ARM-architectuur is ARMv6, de basis van de ARM11 cores. In deze versie wordt SIMD-functionaliteit toegevoegd. SIMD staat voor Single Instruction Multiple Data, wat betekent dat een identieke instructie op zeer efficiënte wijze op meerdere stukken data kan worden uitgevoerd. Juist multimediatoepassingen kunnen daar erg van profiteren: met de komst van deze core werd de ARM-technologie ineens geschikt voor dergelijke applicaties. Verder werd de architectuur uitgebreid met een tweede versie van de Thumb-instructieset en is het vanaf de ARM11 mogelijk om meerdere cores te combineren tot multi-core CPU's. Dankzij een langere pipeline – afhankelijk van het model 8 tot 9 stappen – werkt de ARM11 core op hogere klokfrequenties, tot 667 MHz aan toe.

De ARM11 is tot op de dag van vandaag de basis voor uiteenlopende mobiele telefoons, waaronder zo'n beetje iedere denkbare Nokia telefoon die de afgelopen jaren op de markt is gekomen, maar bijvoorbeeld ook vele HTC-modellen (waaronder Dream en de Hero), de originele iPhone en de iPhone 3G, de Sony Ericsson Xperia X10, de Samsung Omnia II, en zo kunnen we nog wel even doorgaan...

Cortex

De nieuwe generatie van de ARM-architectuur is ARMv7, welke wordt gebruikt in de Cortex-familie cores. ARMv7 kent een aantal zeer belangrijke vernieuwingen. Allereerst is er de NEON instructieset, een uitbreiding op de eerdere SIMD-instructies. NEON bestaat uit een aantal 64- en 128-bit instructies die audio-, video- en gaming-toepassingen gigantisch kunnen versnellen. Dankzij NEON is een ARM-chip die werkt op 10 MHz al snel genoeg om een MP3'tje te decoderen. Voor de AMR audiocodec die binnen de GSM-standaard wordt gebruikt, is werken op 13 MHz al voldoende. Bij NEON worden tot 16 instructies gelijktijdig uitgevoerd.
Een andere belangrijke toevoeging is de VFP (Vector Floating Point) technologie, waardoor de ARM-chips single- en double-precision floating point berekeningen kunnen uitvoeren op efficiënte wijze.

ARM heeft verschillende cores op basis van de ARMv7 architectuur beschikbaar. Instapper is de Cortex-A5, bedoeld voor apparaten waar geen topprestaties benodigd zijn. Op dit moment zeer populair is de Cortex-A8 core, welke dankzij een 13-stappen pipeline kan werken op klokfrequenties tot boven 1 GHz. De Cortex-A8 vormt de basis voor veel populaire chips. Bekendste voorbeeld is de Apple A4 chip, het kloppend hart van de iPhone 4 en iPad. Maar ook de Samsung Hummingbird chip, gebruikt in de Samsung Galaxy S, is op deze core gebaseerd.


De ARM Cortex-A8 core vormt de basis van de chips van veel moderne smartphones als de Apple iPhone 4 en de Samsung Galaxy S.

Spoedig moeten de eerste producten op basis van de Cortex-A9 op de markt komen. Bij deze A9 zijn er weer de nodige performance optimalisaties doorgevoerd. Allereerst is dit de eerste ARM-core die out-of-order werkt, wat betekent dat instructies niet noodzakelijkerwijs worden uitgevoerd in de volgorde waarin ze worden aangeleverd, maar dat de volgorde telkens wordt geoptimaliseerd. Verder is de Cortex-A9 superscalar, een hippe term die aangeeft dat een CPU dankzij parallelle verwerking van instructies gemiddeld meer dan één afgeronde instructie per klokslag kan afleveren. Er kunnen tot maximaal vier Cortex-A9 cores in één chip ondergebracht worden en er wordt gesproken over klokfrequenties van 2 GHz of meer.

Deze A9 heeft in theorie prestaties vergelijkbaar met de Intel Atom, maar vermoedelijk nog altijd een lager stroomverbruik. Al verschillende op A9 gebaseerde chips zijn aangekondigd of beschikbaar, waaronder de Texas Instruments OMAP44xx en nVidia's Tegra 2. Een quad-core Cortex-A9 op 2 GHz kan meer dan 10x sneller zijn dan huidige Cortex-A8 implementaties. Dat belooft wat, wanneer dergelijke chips hun weg naar smartphones, tablets of netbooks vinden...

Toekomst voor ARM

Daar blijft het niet bij, want ARM heeft inmiddels ook al de Cortex-A15 core aangekondigd, codenaam Eagle. Wanneer we duiken in de documentatie die ARM beschikbaar heeft gemaakt zien we, zoals verwacht, uiteraard weer gebruiksdoelen als tablets en netbooks opduiken, daar komt één nieuwe toepassing bij: de Cortex-A15 moet zelfs voor servers geschikt zijn. Inmiddels zouden al drie van ARM's klanten bezig zijn met het ontwikkelen van chips op basis van de A15 core en in 2012 moeten de eerste exemplaren van de band rollen. Het lijkt erop dat ARM zich aan het klaarmaken is voor een strijd met Intel en AMD, want in de markt voor laptops, desktops en servers was het bedrijf tot nu toe nog geen speler.

De Cortex-A15 bouwt voort op het out-of-order ontwerp van de A9, met een reeks interessante nieuwe features. Zo is er hardware-matige ondersteuning voor virtualisatie, verbeterde ondersteuning voor double-precision floating-point berekeningen en ondersteuning voor ECC-foutcorrectie op de caches. Stuk voor stuk zaken die zakelijk gebruik van de architectuur valide maken. De A15 cores zouden klokfrequentie tot aan 2,5 GHz moeten krijgen en er kunnen 1 tot 8 cores per chip geïmplementeerd worden. Dankzij een nieuw busprotocol dat rekening houdt met de caches van andere CPU's (cache coherent in jargon) moet het zelfs mogelijkheid worden om meerdere CPU's met elkaar te combineren.


Een dual-core Cortex-A15 processor zou tot vijf keer sneller moeten zijn dan de state-of-the-art Coretex-A8 van de laatste generatie smartphones.

De Cortex-A15 zou volgens ARM zelfs geschikt moeten zijn voor servers, een markt waar ARM op dit moment totaal nog niet aanwezig is.

Software

Eén onderdeel is in dit artikel tot nu toe nog niet echt ter sprake gekomen: software. We schreven al dat ARM een volledig andere architectuur is dan X86 en dat X86-software als Microsoft Windows niet op een ARM-chip werkt. Toch is er meer dan voldoende software beschikbaar: zo'n beetje iedere Unix/Linux/BSD-achtig besturingssysteem is beschikbaar voor ARM. Bekende namen zijn de Linux-derivaten Android, Chrome OS, Debian, Fedora, Maemo en MeeGo, maar ook de BSD-derivaten FreeBSD, NetBSD en Apple iOS. Maar ook besturingssystemen als Symbian, Windows Embedded en Windows Phone maken gebruik van de ARM-architectuur.
Juist het feit dat Linux en ARM zo goed hand-in-hand gaan is één van de redenen waarom de architectuur zo populair is. Zo werkt de software van apparaten als routers, NAS-apparaten en mediaspelers vrijwel per definitie op basis van Linux. De keuze voor een chip die een ARM-core bevat ligt dan erg voor de hand.

Android, Apple iOS, Symbian, Linux, MeeGo, Windows Phone, het zijn slechts voorbeelden van de vele besturingssystemen die werken op ARM.

X86 vs ARM

Terug naar de vraag of Intel zich zorgen moet gaan maken. Dat is op zich maar de vraag; net zoals Intel tot nu toe weinig succes heeft in de markt voor chips voor mobiele telefoons, heeft ARM op dit moment geheel geen voet aan de grond in de markt voor laptops, desktops en servers. Toch zijn er ontwikkelingen die ervoor zorgen dat ARM het makkelijker krijgt om de concurrentie aan te gaan.

Toen Intel de Atom aankondigde en daarmee de strategie om de X86-architectuur beschikbaar te gaan maken voor kleinere, mobiele apparaten als smartphones, had het een belangrijk wapenfeit. Intel beredeneerde dat er al ongekend veel X86-software is en dat het die makkelijker te porteren is naar andere platformen, indien die ook van een X86-processor gebruik maken. Een valide punt, maar inmiddels achterhaald. Toen Intel de Atom in 2008 aankondigde, moest de smartphone-revolutie nog beginnen. Inmiddels is het 2011 en zijn er alleen al voor de iPhone meer dan 400.000 applicaties te downloaden. Android is hard op weg om dit aantal te evenaren, hoewel de meeste Android aplicaties gebaseerd zijn op Java-code en niet naar native ARM code zijn gecompileerd.

Een schatting van hoeveel X86 programma's er bestaan is lastig te maken, maar we mogen in ieder geval wel concluderen dat het verschil met de dag kleiner wordt. In ieder geval is het voor Apple, maar in minder mate ook voor fabrikanten van Android-telefoons, op dit moment een stuk lastiger om over te schakelen naar X86 CPU's. Dat zou betekenen dat al die applicaties opnieuw gecompileerd en wellicht zelfs grondig aangepast moeten worden.

De andere trend is dat X86 in de PC-wereld nog wel eens minder belangrijk kan gaan worden. Als we naar Google en andere bedrijven die geloven in cloud-computing luisteren, zal in de (nabije) toekomst vrijwel alles wat we op de computer doen in de browser kunnen plaatsvinden. Een uitgekleed Linux-achtig besturingssysteem opstarten, daarop een browser draaien en je hebt wat we zouden noemen een cloud-computing client. We schreven al dat Linux prima draait op ARM-chips. Met de Cortex-A9 kun je van ARM al Intel Atom achtige prestaties verwachten, met de A15 komen daar nog enige schepjes bovenop. Voor netbooks en laptops zou de keuze voor een Intel of AMD chips in de toekomst nog wel eens heel wat minder voor de hand liggend kunnen worden...

Maar goed, ook Intel zit niet stil. Met het nieuwe Atom-platform, codenaam Moorestown zijn er eindelijk chips die qua functionaliteit en stroomverbruik echt geschikt zijn voor gebruik in smartphones. De volgende generatie, Medfield, waarbij alle functionaliteit in één chip zit geïntegreerd, staat alweer voor de deur.

Intel wil met haar Atom-processors graag de smartphonemarkt betreden, maar veel verder dan wat prototypes als deze Aava telefoon is men nog niet gekomen.

Conclusie

Intel wilde met de Atom processor landjepik gaan spelen in de marktsegmenten waar tot nu toe de ARM-processors verreweg het grootste marktaandeel hebben. Vooralsnog lijkt dat nog niet gelukt, al moet Intel de belangrijkste wapens in de strijd nog op de markt brengen. Tegelijk tekent zich – geheel onverwacht – een ontwikkeling andersom af. Op ARM-gebaseerde producten als de Apple iPad snoepen al een beetje aan de markt voor netbooks. Cortex-A9 chips komen spoedig verkrijgbaar en moeten Intel Atom achtige prestaties bieden. Bij de aankondiging van de Cortex-A15 werd ARM voor het eerst in één adem met servers genoemd. De markt voor processors zou de komende jaren nog wel eens veel spannender gaan worden dan de afgelopen tijd!

0
*